Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε
31.10.2014

Τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων του πλανήτη Γή. Οργανική ή ανόργανος δημιουργία;

Η προελευση δημιουργιας των Υδρογονανθρακων, βιολογικη ‘η μη, δεν εχει ακομη σαφως αποδειχθει. Ειναι όμως υψιστης σημασιας, διοτι απ’ αυτην εξαρταται η στρατηγικη εντοπισμου επιπλεων κοιτασματων σε περιοχες που μεχρι σημερα θεωρουνται απιθανες και η αντιμετωπιση των ενεργειακων αναγκων της ανθρωποτητητας του κοσμου της αυριον

Γ. Θ. Χατζηθεοδωρου

του Γ. Θ. Χατζηθεοδωρου

Με την εννοια Υδρογονανθρακες καταλαβαινει καποιος τις χημικες οργανικες ενωσεις που αποτετελουνται απο ανθρακα και υδρογονο, οπως π.χ.το πετρελαιο, το αεριο πετρελαιου(προσληφθεν αεριο), συμπυκνωμενο αεριο, φυσικο αεριο, πετρελαιοσχιστολιθοι, πισσασφαλτοαμμοι και Υδραεριο. Οι ενωσεις αυτες δεν ανηκουν σε μια και μονο ομολογο σειρα, αλλα, αναλογα της αριθμητικης σχεσης των ατομων του ανθρακος προς τα ατομα του υδρογονου, υποδιαιρουνται  σε περισσοτερες τετοιες. Ολοι οι Υδρογονανθρακες φερουν αρτιο αριθμο ατομων υδρογονου. Στις περισσοτερες εργασιες της οργανικης γεωχημικης ερευνας που καταγινονται με το θεμα της δημιουργιας των Υδρογονανθρακων, υποστηριζεται οτι αυτοι ειναι οργανικης προελευσης.

Σε αντιδιαστολη βρισκεται η αποψη που υποστηριζει, οτι η δημιουργια των Υδρογονανθρακων εχει ανοργανο γεωχημικη προελευση.

Πετρελαια
Προκειται για μειγματα Υδρογονανθρακων, τα οποια τοσο υπο κοιτασματολογικες οσο και υπο κανονικες συνθηκες (15 βαθμοι Κελσιου, 1 bar πιεση) ειναι σε υγρα κατασταση. Αναλογα με το περιεχομενο τους κατανεμονται τα πετρελαια σε δακτυλιοδεις (οι με κλειστην αλυση) Υδρογονανθρακες (Ναφθαλινες),  δηλαδη σε «ναφθαλινικης βασης» Πετρελαια και σε ανοικτης αλυσεως (ακυκλοι ενωσεις) Υδρογονανθρακες, δηλαδη σε «παραφινικης βασης» Πετρελαια. Σε μικρες ποσοτητες περιεχει το πετρελαιο ενωσεις θειου, οξυγονου, αζωτου και βαρεων μεταλλων (ιδιαιτερα Νικελιο και Βαναδιο).

Αεριο Πετρελαιου (προσληφθεν αεριο)
Το αεριο αυτο υπο κοιτασματολογικες συνθηκες ειναι διαλυμενο στο πετρελαιο και απελευθερωνεται στην φαση εμπλουτισμου αυτου στην επιφανεια. Αναλογα με την περιεκτικοτητα διαλυσης (Σχεση Αεριου-Πετρελαιου) οι ποσοτητες που απελευθερωνονται κεινται μεταξυ μερικα κυβικα εως αρκετες εκατονταδες κυβικα μετρα αεριου ανα κυβικο μετρο πετρελαιου. Η σχεση Αεριου-Πετρελαιου μεταβαλλεται απο κοιτασμα σε κοιτασμα και απο γεωτρηση πετρελαιομαστευσης σε γεωτρηση πετρελαιομαστευσης μεσα στο ιδιο κοιτασμα, ακομη και με   αυξανομενο βαθμο αποδοσης του κοιτασματος.

Συμπυκνωμενο αεριο
Με συμπυκωμενο αεριο νοειται μειγμα Υδρογονανθρακων, το οποιο οπως και το πετρελαιο υπο κανονικες συνθηκες (15 βαθμους Κελσιου θερμοκρασια και 1 bar πιεση) βρισκετα σε υγρα κατασταση ενω υπο κοιτασματολογικες συνθηκες σε αεριο κατασταση. Τα κοιτασματα συμπυκνωμενου αεριου με μεγαλη αποδοση σε υγρους Υδρογονανθρακες ονομαζονται «κοιτασματα συμπυκνω- μενου αεριου».

Φυσικο αεριο
Το φυσικο αεριο αποτελειται στο μεγαλυτερο του μερος του απο Μεθανιο και σε λιγοτερο βαθμο απο τα ομολογα του (Αιθανιο, Προπανιο, Βουτανιο και Εξανιο) ως και απο Αζωτο, Διοξυδιο του Ανθρακα, Υδροθειο και αχναρια απο ευγενη αερια Ηλιο και Αργο και ελαφρες υγρες περιεκτικοτητες ενωσεων υδροθειου. Οι Υδρογονανθρακες εκεινοι των οποιων τα ατομα του ανθρακος συνδεονται με το υδρογονο με απλο δεσμο, δηλαδη με μια μοναδα συγγενειας, καλουνται κεκορεσμενοι και παραφιναι, λογω της σχετια περιορισμενης τασεις αυτων για χημικες αντιδρασεις. Ειναι πολυ διαδεδομενοι στην φυση. Το Μεθανιο, Αιθανιο και Προπανιο εκλυονται απο ρωγμες του εδαφους, διπλα σε πετρελαιοπηγες, σε ανθρακωρυχεια και στα ελη λογω της σηψης της κυτταρινης των φυτων. Ενα μεγαλο μερος των εντοπισθεντων κοιτασματων φυσικου αεριου περιεχει οξινο φυσικο αεριο, που σημαινει οτι η περιεκτικοτητα υδροθειου στο φυσικο αεριο ειναι μεγαλη. Αν και το φυσικο αεριο περιεχει συχνα και ενα ποσοστο διοξιδιου του ανθρακος, το οποιο υπο κοιτασματολογικες συνθηκες, δηλαδη υπο υψηλη θερμοκρασια και πιεση με το υπαρχων νερο του κοιτασματος επιδρα και δινει στο φυσικο αεριο οξινα χαρακτηριστικα, εντουτοις στον προσδιορισμο του φυσικου αεριο σε γλυκο ‘η οξινο δεν λαμβανεται η ποσοτητα διοξιδιου υπ’ οψη παρα μονο η ποσοτητα του υδροθειου. Εαν η επιμερης πιεση του υδροθειου στο φυσικο αεριο ειναι μικροτερη απο 0,01 bar, το φυσικο αεριο θεωρειται γλυκο. Αυτο περιεχη πολλες φορες και διαφορες σουλφαμιδες και διοξιδιο του ανθρακος. Οπως το γλυκο φυσικο αεριο διαχωριζεται μεταξυ στυγνου και υγρου ετσι ονομαζεται ενα οξινο αεριο στυγνο οταν περιεχει ιχνη απο
συμπυκτωμενους Υδρογονανθρακες. Διαφορετικα το οξινο φυσικο αεριο χαρακτηριζεται υγρο (1).

Πετρελαιοσχιστολιθοι, πισσασφαλτοαμμοι και αποθεματα φυσικου αεριου σε Υδραερια (Υδρομεθανιο)
Τα ως ανω προ’ι’ιοντα βρισκονται στο επικεντρο του ενδιαφεροντος ως μη συμβατικα κοιτασματα Υδρογονανθρακων (2). Για την δημιουργια τους υπαρχουν μερικες θεωριες. Ειτε προκειται για κοιτασματα χαμηλου βαθμου ωριμοτητας ‘η ειτε ειναι αποθεματα Υδρογονανθρακων τα οποια παριστανουν την τελικη φαση μιας σειρας διαδικασιων μεταμορφωσης τους (Νεκρο Πετρελαιο !).

Αδιαφορο εαν προκειται για γνησια δημιουργια Υδρογονανθρακων σε μη ωριμα κοιτασματα ‘η εαν προκειται για το αποτελεσμα μιας δυναμικης μεταμορφωσης των πρωην γνησιων και συμβατων κοιτασματων, και στις δυο περιπτωσεις, προκειται για Υδρογονανθρακες των οποιων η εκμεταλλευση και η επεξεργασια απαιτουν ιδιαιτερη τεχνικη μεριμνα απ’οτι  στα συμβατικα κοιτασματα Υδρογονανθρακων. Τα Υδραερια δημιουργουνται απο νερο και μεθανιο υπο συνθηκες πιεσης απο περιπου 20 bar και θερμοκρασιας μεταξυ 2 και 4 βαθμους Κελσιου.

Τα αποθεματα αυτα, θερρμοδυναμικα ειναι σταθερα μονο υπο διαφορες συνθη-κες πιεσης και θερμοκρασιας. Μεγαλες ποσοτητες Υδρομεθανιου σχηματιζονται στην ηπειρωτικη κατωφερεια και στο αβυσσικο επιπεδο των θαλασσων οπου η επικρατουσα πιεση ειναι υψηλη και η θερμοκρασια χαμηλη. Το ελαχιστο θαλασσιο βαθος δημιουργιας του Υδρομεθανιου βρισκετα στα 300 μετρα στην Αρκτικη και στα 600 μετρα στην Τροπικη. Τα συνιλικα ποσα Υδρομεθανιου παγκοσμια υπολογιζονται με 12 τρισεκατομμυρια τοννους. Στις ποσοτητες αυτες ειναι τοσες ποσοτητες ανθρακος δεσμευμενες, οσες σε ολες τις ποσοτητες Υδρογονανθρακων και Καρβουνο σε ολον τον κοσμο. Κατα την θεωρια της βιολογικης δημιουργιας των Υδρογονανθρακων κατα τα τελευται 700 εκατομμυρια χρονια εως το Τεταρτογενες απο τους 3000 τρισεκατομμυρια τοννους
οργανικης υλης σε ολες τις ιζηματογενεις κοιλαδες της Γης μονο 2 % (60 Τρισεκατομμυρια τοννοι μεταβληθηκαν σε Υδρογονανθρακες, 2000 δισεκατομμυρια τοννοι SKE σε καρβουνο και 700 δισεκατομμυρια τοννους SKE σε πισσασφαλοαμμους και πετρελαιοσχιστολιθους (1 SKE αντιστοιχει με την ενεργεια που απορρει απο την καυση 760 χιλιογραμμων ανθρακιτου).

Υδρογονο στο δικο μας συμπαν

Το συμπαν με τις απειρομορφες αισθητες εκφρασεις του (Μικροκοσμος και Μακροκοσμος) και ως αδιαστατος χωρος, ειναι ο κοσμος, ως ολος, που δεν συλαμβανεται απο τον ανθρωπινο εγκεφαλο ως συνολο και αγνωστο γιατι εχει ιδιοτητες που επιτρεπουν για μακρυ χρονο την υπαρξη απο δισεκατομμυρια αστερες και γαλαξιες που δημιουργουνται απο την συνηθη ορατη υλη (Υδρογονο και Σκονη). Το συμπαν αυτο εχει τα εξης κυρια χαρακτηριστικα (3).

  • Η υλη του αποτελειται απο Ατομα τα οποια αποτελουνται απο τα στοιχειωδη τεμαχιδια.
  • Τα στοιχειωδη τεμαχιδια εχουν κυματικες ιδιοτητες.
  • Ουδεις γνωριζει μεχρι σημερα, γιατι στο συμπαν υπαρχουν και αλληλοεπιδρουνται τεσσερες βασικες δυναμεις και δη η ηλεκτυρομαγνητικη, η ισχυρη πυρηνικη δυναμη, η ασθενης πυρηνικη δυναμη και η δυναμη της βαρυτητας.
  • Εχει μια τυλιγμενη χωροχρονικη δομη.
  • Περιεχει πλανητες, αστερια και γαλαξιες.
  • Το φυσικο συστημα στο εσωτερικο του εξελισεται με καταστασεις χαμηλης ενεργειας και υψηλης αταξιας (ενδροπιας).


Το υδρογονο ειναι το στοιχειο της υλης που επαιξε και παιζει ακομη καθωριστικο ρολο στον συμπαντα κοσμο για την δημιουργια αστρων, πλανητων και γαλαξιων. Στο συμπαν δεν υπαρχει υλη που να παραμενη ακινητη ‘η οτι οπουδηποτε παρατηρειται κινηση, παντα συμμετεχει σ’ αυτην και η υλη. Η κοσμικη υλη, η οποια ειναι διασπαρμενη μεταξυ των αστερων, εχει μαζα ιση περιπου με την  μαζα ολων των αστερων και αποτελειται απο ατομα υδρογονου που βρισκονται στην πλεον σταθερη κατασταση. Τα ατομα αυτα δεν εκπεμπουν ορατη ακτινο-βουλια, διοτι η θερμοκρασια του εις το διαστημα διεσπαρμενου υδρογονου βρισκεται περιπου στους 125 βαθμους Κελβιν. Η εναλλαγη της καταστασης του Ατομου του υδρογονου απο την μια στην αλλη κατασταση συνδεεται με απο-πομπη ενεργειας σε μορφη ηλεκτρομαγνητικων ακτινων που εχει το μηκος κυματος λ = 21,104 εκατοστα. Το μηκος αυτο χρησιμοποιηται σημερα για την ερευνα της δομης του γαλαξια μας. Απ’ οτι φαινεται στον γαλαξια μας το υδρογονο ειναι συγκεντρωμενο στο εσωτερικο των επιμηκη βραχιονων αυτου, οι οποιοι περιελισσονται γυρω απο το γαλαξιακο κεντρο. Ακομη και τα εξωγαλαξιακα νεφελοειδη εκπεμπουν ραδιοκυματα μηκος 21, 104 εκατοστα (4).

Το μοριο υδρογονου αποτελειται απο δυο πρωτονια και δυο ηλεκτρονια που ειναι συνολικα συνδεδεμενα. Η χημικη δεσμευση μεταξυ των Ατομων με τον συνηθη τροπο δεν μπορει να εξηγηθη διοτι προκειται για ενα κβαντικοφυσικο φαινομενο. Κατα την στατικη εξεταση των δυο ατομικων πυρηνων του μοριου του υδρογονου η αποσταση αυτων μεταβαλλεται. Τα δυο ηλεκτρονια βρισκονται στο πεδιο Coulomb των δυο πυρηνων. Σχηματιζουν ενα δυο τεμαχιων συ- στημα, του οποιου ζητειται η βασικη κατασταση. Σε περιπτωση που οι πυρηνες δεν βρισκονται πολυ κοντα, το ενα ηλεκτρονιο βρισκεται κατα τον πλησιεστερο τροπο σε ατομικη βασικη κατασταση στον δευτερο πυρηνα. Μεταξυ των μοριων υδρογονου του νεφους των αεριων του συμπαντος, επιδρουν παντοτε ελξεις οι οποιες ειναι τοσο μεγαλες, οσο ποιο μικρη ειναι η μοριακη αποσταση δυο μοριων, δηλαδη οσο μεγαλυτερη ειναι η πυκνοτητα του υδρογονου.
 
Το υδρογονο ως το κυριο δομικο υλικο των αστροφυσικων υποδομων του συμπαντος εχει εναν συντελεστη διαστολης που υπο σταθερη πιεση ειναι ανεξαρτητος της θερμοκρασιας και ισος με 1/273 = 0,003660 βαθμους Κελσιου στην πλην 1. Πανω απο την κρισιμη θερμοκρασια του υδρογονου (-240 βαθμους Κελσιου) το υδρογονο βρισκεται παντοτε σε αερια κατασταση υπο οσοδηποτε μεγαλη πιεση. Στην κρισιμη θερμοκρασια του μπορει το υδρογονο να υγροποιηθη στην κρισιμη πιεση του (13 at) και κρισιμη πυκνοτητα του (0,03 gr/cm στην 3). Η πλεον πιθανη κατασταση του υδρογονου στο συμπαν ειναι εκεινη, κατα την οποια επικρατει η μεγαλυτερη δυνατη αταξια στις κινησεις των μοριων του.

Η εντροπια του αυξανεται στην κατασταση μεγαλυτερης αταξιας των κινησεων των μοριων υδρογονου. Συνεπως ολα τα φαινομενα στο συμπαν εξελισσονται κατα τετοιο τροπο, ωστε η εντροπια να βαινη αυξανομενη, που σημαινει, οτι αυτη δεν ειναι αντιστρεπτικη. Οι εις το συμπαν συμβαινουσες μεταβολες οδηγουν σταθερα στην υποβαθμιση της ενεργειας, δηλαδη προς την περισσοτερο πιθανη κατασταση.

Η επικρατιση του υδρογονου στο συμπαν ως δομικο υλικο φαινεται ξεκαθαρα στην δημιουργια αστερων, γαλαξιων και πλανητων απο μια σειρα πυρηνικων αντιδρασεων στο νεφος το οποιο συνεχως στροβιλιζεται, περιφερεται και μετακινειται, οπου με την τηξη ενος νουκλεονιου σχηματιζεται ενας πυρηνας Θεοδωριου (ισοτοπον του υδρογονου) και ελευθερωνεται ενα ποσιτρονιο και ενα νετρινο. Το νετρινο ξεφευγει στον χωρο, συγκρουεται και καταστρεφει ενα ηλεκτρονιο με απελευθερωση της ακτινοβολιας-γ. Το ισοτοπο του υδρογονου Θεοδωριο λυωνει με το υδρογονο και σχηματιζει το ισοτοπο του στοιχειου Ηλιο-3 με αποτελεσμα την απελευθερωση περισσοτερης ακτινοβολιας-γ. Απο την τηξη δυο πυρηνων Ηλιου-3 προκυπτει ενας πυρηνας Ηλιου και δυο φωτονια με αποτελεσμα οι δυο πυρηνες υδρογονου και ο ενας πυρηνας Ηλιου-4 να ζυγιζουν 7/10 του 1 % λιγωτερο του πρωταρχικου πυρηνα. Η διαφορα της μαζας μεταβληθηκε σε ενεργεια. Ο Ηλιος του ηλιακου μας συστηματος παραγει απο την ως ανω πυρηνικη διαδικασια πρωτονιου-νεοτρονιου 98 % της ενερ-γειας του. Με τον τροπο αυτο μεταβαλλει ο Ηλιος σε καθε δευτερολεπτο 675 εκατομμυρια τοννους υδρογονου σε Ηλιο και 4 εκατομμυρια τοννους υδρογονου σε ενεργεια.

Ολο το δραμα της φυσικης μεσα στην μεγαλη οικοδομη του συμπαντος παιζεται στην αλληλοεπιδραση της τασης της βαρυτητας να ελκη αντικειμενα και να δημιουργει δομες της φυσικης και στην ταση της εντροπιας να επιδρα αντιθετα και να προσπαθη να φερη τα συστηματα της φυσικης σε κατασταση αταξιας και να τα διαμοιραση χωρικα σε μεγαλες αποστασεις (3).
 
Ο ανταγωνισμος των δυο αυτων δυναμεων αποτελει την μηχανη παραγωγης αστερων. Στον ανταγωνισμο αυτον οφειλεται η δημιουργια αστερων,  πληνητων, γαλαξιων και αλλων μεγαλυτερων δομων του συμπαντος. Κατα την τυρβωδη κινηση των στοιχειων της φυσεως, δημιουργειται κατα τον Δακογλου (5) αρχικα μια συγκεντρωση υλης με κυριο συστατικο το υδρογονο και  συμπυκνωση αυτης σε μορφη ενος στοιχειωδους νεφους το οποιο συνεχως στροβιλιζεται, περιστρεφεται και μετακινειται οπως μια σβουρα. Οσο καιρο δεν ενεργει εξωτερικη ροπη προς την σβουρα, αυτη διατηρει σταθερα την διευθυνση του αξονα περιστροφης. Οταν ομως ενεργησει μια ροπη στον αξονα της περιστρεφομενης σβουρας, που τεινει να περιστρεψη τον αξονα περιστροφης της, τοτε ο αξονας της σβουρας εκτρεπεται καθετα προς την διευθυνση του αξονα περιστροφης, κατα την οποια αναμενονταν να στρεψη τον αξονα του η ενεγουσα ροπη, δηλαδη η μεταπτωση της σβουρας.

 

Εαν παρατηρησουμε απο επανω μια ταχεως περιστρεφομενη σβουρα βλεπουμε οτι η ακρη του αξονα της σβουρας εκτελει συγρονως μια κυκλικη κινηση, δηλαδη μεταπτωση, και μια ταλαντωση, δηλαδη κλονιση. Ετσι η ακρη του αξονα της σβουρας κινειται μεταξυ δυο κυκλων και διαγραφει μια πολυπλοκη καμπυλη. Το εις το συμπαν εβρισκομενα γειτονικα στοιχειωδη τεμαχιδια παρασυρονται στο στοιχειωδης νεφος που στροβιλιζεται σπειροειδως και αυξανουν με την διαδικασια αυτη τον ογκο, την πυκνοτητα και την μαζα αυτου. Η περιδηνηση του νεφους που κινειται μεταξυ δυο κυκλων και διαγραφει μια πολυπλοκη καμπυλη και υποχρεωνει τα βαρυτερα στοιχεια του νεφους να συμπιεζονται στο αρχικο προς τα κατω στοιχειωδες νεφος και να επαυξανουν την πυκνοτητα αυτου, τα δε ελαφροτερα στοιχεια κατανεμονται προς τα ανωτερα στρωματα του νεφους με διαφορη πυκνοτητα. Η τοπικη αυξηση της πυκνοτητας του στοιχειωδους νεφους αυξανει και την πιεση του νεφους στην ιδια περιοχη χωρις να καταστρεψη ομως το δημιουργηθεν μεγαλης πιεσης συμπυκνωμα, διοτι οι βαρυτικες συνιστωσες, κυριως του υδρογονου, εμποδιζουν τις διαλυτικες τασεις της πιεσης. Συνεπως η αυξηση της πιεσης συνεχιζει την επαυξηση της συμπυκνωσης εως ενα ανωτατο χρονικο φραγμα μετα του οποιου αρχιζει η καταρρευση του ενιαιου σπειροειδους νεφελωματος την στιγμη κατα την οποιαν η μορφη του νεφους σχηματιζει την πληρη χρυση σπειροειδη ελικα. Λογω του σπειροειδους στροβιλισμου στην φαση δημιουργιας του ολικου νεφους αναπτυσεται στις επι μερους μαζες του υδρογονου μεγαλη φυγοκεντρικη δυναμη που ειναι μεγαλυτερη απο την κεντρομολα δυναμη των εσωτερικων στοιχειων του ολικου νεφους με αποτελεσμα την εκτιναξη των διαδοχικα συγκεντρωμενων και κατανεμενων υλικων μαζων απο τα σπειροειδη βηματα της ελικος, εκτος απο την μαζα του αρχικου νεφους. Οι περιοδικοτητες μεταφερουν και συγκρουουν χιλιαδες συννεφα τεραστιων διαστασεων αποτελουμενα κυριως απο υδρογονο και σκονη μεγαλης πυκνοτητας, που απελευθερωνουν γιγαντιες δυναμεις και γεννουν νεα αστερια, ηλιακα συστηματα, γαλαξιες και νεα μοριακα νεφη.

Υδρογονανθρακες σε αλλους πλανητες του ηλιακου μας συστηματος
Τα πυκνα συννεφα που καλυπτουν τον πλανητη Αφροδιτη περιεχουν Υδρογονανθρακες και θε’ι’κο οξυ. Ορισμενοι σοβιετικοι δορυφοροι που προσγειωθηκαν στην Αφροδιτη και ερευνησαν τα κοκκινοκαφε πετρωματα της επιφανειας της φωτογραφησαν εναν κοκκινοπορτοκαλι ουρανο και αστραπες που δειχνουν την υπαρξη δραστηριας ηφαιστειοτητας. Ο πλανητης Διας με τα 16 φεγγαρια του ειναι ενας αεριος (υδρογονο) γιγαντας σκεπασμενος με εγχρωμα συννεφα. Η περιεκτικοτητα του σε μεγαλες ποσοτητες υδρογονου και ηλιου δειχνουν οτι αυτες προερχονται κατα την γεννηση του απο τον Ηλιο. Στο φεγγαρι του Δια
Io  η ηφαιστειοτητα ειναι πολυ μεγαλη. Στο φεγγαρι Τιτανας του αεριου (υδρογονο) του  πλανητη Κρονου η επιφανεια του αποτελειται απο πετρωματα και σε υγρη κατασταση ευρισκομενους υδρογονανθρακες.

Οι πλανητες Ουρανος, Ποσειδωνας και Πλουτος αποτελουνται απο υγρο και αεριο υδρογονο.

Η κυκλοφορια του στοιχειου ανθραξ στον πλανητη Γη
Στην πρωιμη εποχη του πλανητη Γη (η Γη μετρα 4, 6 δισεκατομμυρια χρονια ζωη) η γηινη ατμοσφαιρα αποτελουνταν τελειως απο διοξιδιο του ανθρακος γι’αυτο αλλωστε και οι ωκεανοι περιειχαν μεγαλες ποσοτητες του αεριου αυτου. Ταυτοχρονα ξεχυνονταν μοριακο υδρογονο απο τον φλοιο προς την ατμοσφαιρα της γης. Αυτο ειχε την ταση να αφαιρη απο το διοξιδιο του ανθρακος οξυγονο και να σχηματιζει νερο.Αγνωστο ποτε πριν μερικα δισεκατομμυρια χρονια αρχεισαν τα κυανοβακτηριδια να διασπουν τα μορια του νερου και να απορροφουν το υδρογονο, αφηνοντας στην ατμοσφαιρα το αποβλητο γι’ αυτα οξυγονο.

 
Με τον τροπο αυτο γεννηθηκε και δραστηριοποιηθηκε για πρωτη φορα η φωτοσυνθεση. Η ατμοσφαιρα της γης περιεχει υπο μοριακη μορφη σημερα 20 % οξυγονο. Σε παλαιοτερες γεωλογικες εποχες περιειχε 30 % οξυγονο. Η ενεργειακη κατασταση του μοριου του οξυγονου ειναι μια τριπλη. Για τον λογο αυτο καθε χημικη αντιδραση προ’υ’ποθετει την περιστροφη του Σπιν και εμποδιζεται η αντιδραση. Μονο το γεγονος αυτο εμποδιζει την δια της καυσης καταστροφη της οργανικης υλης και των μορφων της ζωης του πλανητη μας.

Κατα την φωτοσυνθεση παραγεται απο την επιδραση της ηλεκτρομαγνητικης ακτινοβολιας του φωτος η θερμοδυναμικα δυσμενης Γλυκοζη. Που ειναι πλουσια σε ενεργεια η οποια απελευθερωνεται οταν η Γλυκοζη οξειδωνεται. Με την διαβρωση των πετρωματων της Γης δεσμευεται διοξιδιο του ανθρακος της ατμοσφαιρας το οποιο καταληγει με την ιζηματογενεση εν μερει στον φλοιο της γης. Εαν δεν υπηρχε ενας αντιστροφος μηχανισμος, ως η κινηση των λιθοσφαιρικων πλακων θα δεσμευονταν κατα την διαρκεια της γηινης ιστοριας ολο το διοξιδιο του ανθρακος της ατμοσφαιρας και η γη θα καλυπτονταν απο ενα παχυ στρωμα παγου. Με την κινηση των λιθοσφαιρικων πλακων δραστηριοποιουνται τα ηφαιστεια τα οποια συν τοις αλλοις δοχετευουν την γηινη ατμοσφαιρα με διοξιδιο του ανθρακος και κρατουν τις κλιματολογικες συνθηκες σε επιπεδα που επιτρεπουν την διατηρηση και αναπτυξη τις ζωης. Τα σημερινα πανω απο 500 ενεργα ηφαιστεια της γης διοχετευουν στην ατμοσφαιρα 30 φορες τον χρονο περισσοτερο διξιδιο του ανθρακος απ’ οτι παραγει η ανθρωποτητα. Εδω κρυβεται και η μεγιστη απατη της ανθρωπινης ιστοριας για το προβλημα δηθεν του θερμοκηπιου και για φορολογια των κρατων παραγωγων διοξιδιου του ανθρακος. Κατα τον περιγραφεισα τροπο δημιουργειται με την κυκλοφορια του διοξιδιου του ανθρακος ενας κυκλος κυκλοφοριας του χημικου στοιχειου ανθραξ. Ο εσωτερικος μανδυας (παχους 22,5 χιλιομετρα) και ο εξωτερικος μανδυας (παχους 2650 χιλιομετρα) μαζι με τον φλοιο (παχους 70 εως 150 χιλιομετρα) σχηματιζουν την λιθοσφαιρα η οποια υποδιαιρειτε σε πλακες. Το δικτυο των ζωνων συμπυξεως και εφελκισμου των 16 μεγαλων και ορισμενων μικροτερων λιθοσφαιρικων πλακων της γης εχει ενα μηκος 56.000 χιλιομετρα, οπου η ταχυτητα συντηξης και εφελκισμου εχει κατα μεσον ορον 5 εκατοστα τον χρονο. Το λυωμενο πετρωπα συγκεντρωνεται επι χιλιετιες σε βαθυ 2 εως 40 χι-λιομετρα σε μεγαλους θαλαμους. Με τις μεταβολες των καταστασεων πιεσης και θερμοκρασιας μετακινουνται τα αερια παρασυροντας την λαβα και δια των ηφαιστειων καταληγουν στην γηινη επιφανεια

Τι συνηγορει για την μη βιολογικη δημιουργια των Υδρογονανθρακων!

  1. Η ενδοαστρικη υλη απο υδρογονο και σκονη ειναι το υλικο αποθεμα απο το οποιοι με συμπυκνωση μεταξυ αλλων δημιουργουνται αστρα και πλανητες.
  2. Η υπαρξη των των πλανητων απο υδρογονο Διας, Κρονος, Ουρανος, Ποσειδωνας και Πλουτο, τα πυκνα συννεφα απο υδρογονανθρακες και θε’ι’κου οξεους στον πλανητη Αφροδιτη και οι υγροι υδρογονανθρακες επι της επιφανειας του φεγγαριου Τιτανας του πλανητη Κρονου.
  3. Ο εντοπισμος στον πλανητη Γη κοιτασματα Υδρογονανθρακων σε βαθη μεγαλυτερα των 5000 μετρων.
  4. Σε αντιθεση με την βη βιολογικη δημιουργια των Υδρογονανθρακων δεν υπαρχουν πειραματα για την βιολογικη δημιουργια που να αποδεικνυουν την γεννηση αυτων απο τον φυτικο και ζω’ι’κο κοσμο μεχρι την τελικη φαση του προ’ι’οντος.
  5. Η υπαρξη στον βυθο των βαθεων θαλασσων ετσι ονομασθεντων λασπουφαιστειων και ασφαλτο’υ’φαιστειων και υδρομεθανιου σε στερεα κατασταση.
  6. Ειναι πιθανη η δημιουργια Υδρογονανθρακων στα σταθερα και πολυθερμα πετρωματα του εσωτερικου μανδυα (παχους 22,5 χιλιομευρα) στα ορια με τον εξωτερικο πυρηνα οπου ερχονται σε επαφη σιδηρος σε ρευστη κατασταση και νικελιο, με ρευστο πετρωμα και η ανοδος αυτων δια ρογμων σε πορωδες αποθεματικα πετρωματα.
  7. Στις ζωνες συγκρουσης των πλακων η ωκεανιος πλακα βυθιζεται κατω απο την ηπειρωτικη. Στις ζωνες αυτες τα βυθιζομενα πετρωματα συμπιεζονται και το νερο με το μεθανιο απο τους πωρους του πετρωματος κινουνται ανωδικα. Σε περιοχες της επιφανειας των ιζηματων, το εις το νερο διαλυμενο μεθανιο λογω της χαμηλης θερμοκρασιας σταυεροποιειται ως υδρομεθανιο.


Τι συνηγορει για την βιολογικη δημιουργια των Υδρογονανθρακων

  1. Η υπαρξη υδρογονανθρακων isoprnoider δομης (Pristan και Phytan) οι οποιοι συναντιωνται σε ιζηματα και σε αλλες μορφες υδρογονανθρακων. Το ιδιο ισχυει και στον εντοπισμον σε σχετικα μεγαλη περιεκτικο-τητα των πεντακυκλικων Triterpenen και Sterinen (6), δυο συνδετικες ταξεις, που αποδεικνυουν την φυτικη και ζω’ι’κη (λιπη) τους προελευση.
  2. Ο Mirching M.F. (7) παρατασσει μια συσχετιση σπουδαιων εννοιων, οι οποιες στηριζουν την θεωρια βιολογικης δημιουργιας των Υδρογοναν-θρακων και των σχετικων κοιτασματων βασει νεων ερευνητικων εργασιων.
  3. Ο Kantsey A.A. (8) υποδεικνυει σε δυνατες αντιδρασεις που λαμβανουν χωρα εντος διαφορων στρωματων ιζηματων και μετατρεπουν την οργα-νικη υλη σε υδρογονανθρακες.
  4. Tην σημασια και ο σπουδαιος ρολος των λιπαρων υλων ως ενδιαμεσο σταθμο για την δημιουργια των υδρογονανθρακων περιγραφει ο Eisma   E. (9).
  5. Γενικα δημιουργηθηκε η πεποιθηση οτι η οργανικη μητρικη υλη για την δημιουργια των υδρογονανθρακων ενατοποθετηθηκε ως επι το πλειστον σε θαλασσια, λιμνιαια και γλυφα ιζηματα (10) και απο εκει αρχισε η διαδικασια σχηματισμου ασφαλτοειδων υλικων εως την τελικη φαση των υδρογονανθρακων.
  6. Θεωρειται ως βεβαιο (δυστυχως χωρις αποδεικτικα πειραματικα στοιχεια) οτι οι υδογονανθρακες εχουν βιολογικη προελευση και οτι μεταξυ δημιουργιας και συσωρευσης σε ενα αποθεματικο πορωδες πετρωμα δεν υπαρχει καμμια σχεση. Ως αρχικη οργανικη υλη για την δημιουργια υδρογονανθρακων θεωρουντα τα υπολειμματα των μικροοργανισμων. Εντος του πορωδες αποθεματικο πετρωμα η οργανικη υλη Κηρογινη υπο την επιδραση της πιεσης και θερμοκρασιας μετατραπηκε σε υδρογονανθρακες.
  7. Προ’υ’ποθεση για την δημιουργια υδρογονανθρακων ειναι οι ιζηματογενεις λεκανες με μητρικα πετρωματα και πορωδες με σχετικη διαπερατοτητα πετρωματα, τα οποια εντος παγιδων απομονωθηκαν απο το περιβαλλον.


Απ’ οσα εχουν αναφερθει στο παρων πονημα προκυπτει, οτι η προελευση δημιουργιας των Υδρογονανθρακων, βιολογικη ‘η μη, δεν εχει ακομη σαφως αποδειχθει. Υπαρχουν και για τις δυο δυνατοτητες επιχειρηματα για τα υπερ και για τα κατα. Η υπαρξη στους υδρογονανθρακες στοιχειων φυτικης και ζω’ι’κης προελευσης ειναι μεν μια ενδειξη για την βιολογικη δημιουργια αλλα καμμια αποδειξη. Μεχρι σημερα υπαρχουν ενδιαμεσες αλλα καμμια ολοκληρωμενη πειραματικη αποδειξη. Το ιδιο ισχυει και για την προελευση μη συμβατων κοιτασματων υδρογονανθρακων. Υδρογονανθρακες μπορουν να δημιουργηθουν υπο την επιδραση της πιεσης και θερμοκρασιας και εντος του εξωτερικου μανδυα της Γης και να μετακινηθουν  δια ρωγμων προς τα ανω και να αποθηκευτουν σε πορωδες αποθεματικα πετρωματα εντος καταλληλων τεκτονικων γεωτεκτονικων παγιδων με μονοτικα πετρωματα ως π.χ. εβαποριτες.

Η αποδειξη της βιολογικης ‘η μη προελευσης των υδρογονανθρακων ειναι υψιστης σημασιας, διοτι απ’ αυτην εξαρταται η στρατηγικη εντοπισμου επιπλεων κοιτασματων σε περιοχες που μεχρι σημερα θεωρουνται απιθανες και η αντιμετωπιση των ενεργειακων αναγκων της ανθρωποτητητας του κοσμου του αυριον (11, 12).   

Βιβλιογραφια

  1. Kelleter H. J. «Fossile Primärenergieträger-Teilstudie Erdgas», In E. Geißler, Hrsg., Energiesysteme, Systemanalyse Ergebnisse des Jahres 1976, Köln 1977
  2. Rühl W. «Tar (Extra Heavy Oil) Sands and Oil Shales», Ferdinand Enke Publishers Stuttgart 1982
  3. Chaziteodorou G. «Τα Πεδια Μαχης των Στρατιων του Συμπαντος», Δαυλος Αρ. 307, Νοεμβριος 2007, σ. 21430-21438
  4. Οstriker J., Steinhardt P. «Die Quintessenz des Universums», Spektrum der Wissenschaft, Dosier 01/2001, S. 92-98
  5. Δακογλου Ι. «Ο Μυστικος Κωδικας του Πυθαγορα και η αποκρυπτογραφιση της διδασκαλιας του», Τομος πρωτος, Εκδοσεις «Νεα Θεσις», 1987
  6. Ηills I.R. «Advances in org. Geochem. 89/110, 1966 Oxford»
  7. Mirchink M.F. «Eight World Petrol. Congr.», Vol. 2, 27-33 (1971) London
  8. Kartsey A.A. «Eight World Petrol. Congr.», Vol. 2, 3-11 (1971) London
  9. Eisma E. «World Petrol. Congr. Proc.», 7th, 2, 61/72 (1967) London
  10. Cox B. «Βull. Amer. Assoc. Petrol. Geol. 30, 695 (1946)»
  11. Chaziteodorou G. «Energieperspektiven der Welt von Morgen», bergbau 3/94, S. 113-118
  12. Χατζηθεοδωρου Γ. «Το προβλημα της πετρελαιομαστευσης απο κοιτασματα της υφαλοκρηπιδας και της ηπειρωτικης κατωφερειας». Μεταλλειολογικα Μεταλλουργικα Χρονικα, Μαρτης – Απριλης 44/1980, Σ. 2-11


PD Dr.-Ing. Georg Chaziteodorou                                         
Bleibergweg 114, D-40885 Ratingen
Tel.+Fax: 02102 32513
E-Mail: chaziteo@t-online.de
24.12.2012


Rubrik: Thema/Θεμα
27.12.12
 von Γ. Θ. Χατζηθεοδωρου


Kommentare / Σχόλια



"Τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων του πλανήτη Γή. Οργανική ή ανόργανος δημιουργία;"


X
01.01.1970 01:00
schrieb:



Drucken        Hoch