Γιώργος Σκαμπαρδώνης: Οι βάρβαροι

Φαίνεται φτάσαμε σε τέτοια παρακμή, που αρχίζουμε και ποθούμε την έλευση των βαρβάρων. Σαν τους δύο αδελφούς Παλαιολόγους, που μετά την Άλωση κατέφυγαν στην Πελοπόννησο και τρώγονταν μεταξύ τους, μέχρι που ο ένας έστειλε επιστολή στον σουλτάνο, γράφοντάς του: Έλα να πάρεις τον Μωριά, να ησυχάσωμεν.

του Γιώργου Σκαμπαρδώνη  
 
Εδώ ο κόσμος καίγεται και οι τρακτερατζήδες χτενίζονται, δηλαδή ούτε καν, διότι άμα χτενίζονταν απλώς, ως κάνουν συνήθως, δεν θα κάνανε και ζημιά, αλλά φαίνεται αυτό ακριβώς είναι που θέλουν, να κάνουν ζημιά.

Οι μεν από κεκτημένη κομουνιστίλα, οι δε επειδή καλόμαθαν στις επιδοτήσεις, και άλλοι επειδή όντως είναι θύματα μιας πολιτικής Χατζηγάκη που αντιλαμβανόταν ευρύτερα τον εαυτό της ως ευκαιρία λεηλασίας, διανομής λείας και ανεύθυνης λαμογιάς προς όλους, σεμνά και ταπεινά.
Αλλά, είπαμε, οι ολίγοι καταληψίες των δρόμων που ταλαιπωρούν τη χώρα σε μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή είναι ενταγμένοι στη νεοελληνική ιδεολογία του στιλ κοίτα μόνο την πάρτη σου, παίζε το βιολί σου στο κατάστρωμα, και ας βυθίζεται σούμπιτος ο Τιτανικός μαζί με τα τρακτέρ, τους εφοριακούς και τους τελώνηδες, και με κείνους που έσπευσαν να βγάλουν το χρήμα τους έξω (για τα παιδιά), ενώ είναι βέβαιο πως, δημοσία, θα μας κανοναρχούν περί πατριωτισμού και θρησκείας και του διαβόλου το σώβρακο. Αυτοί είναι οι πιο ωραίοι υποκριτές, που επιδίδονται και σε αντικειμενική κριτική, και έχουν και άποψη, και ίσως να έχουν και ιδιωτικά προκάτ εκκλησάκια στην αυλή τους. Ο Θεός μαζί μας, πάντα, διότι άλλη δουλειά δεν είχε. Ουστ, κοπρόσκυλα!

 
Αυτό είναι το φρόνημα. Αυτή είναι και η ιδεολογία που ζήσαμε τα προηγούμενα χρόνια και κανείς ακόμη δεν έχει συλληφθεί, παρότι για το κατάντημα της χώρας κάποιοι τώρα θα έπρεπε να δικάζονται επί εσχάτη προδοσία. Διότι, τι άλλο να κάνεις, ώστε να κατηγορηθείς για εσχάτη προδοσία; Να παραδώσεις κανονικά τη χώρα στους Τούρκους; Αυτήν τη χώρα που παραπαίει, που είναι στο χείλος του γκρεμού, και που κάποιοι ακόμη συνεχίζουν να την χτυπούν εκ των ένδον με ανοησίες του 1920 και με χαιρέκακη κομματική ιδιοτέλεια, ελπίζοντας στο γνωστό που έλεγαν πάντα:  Όσο χειρότερα, τόσο καλύτερα για μας. Αλλά πια δεν είναι καθόλου έτσι. Γιʼ αυτό και τον τελευταίο καιρό, όταν βλέπω την Αλέκα να μιλάει, κάποια κακή ζημιά θέλω να κάνω στην τηλεόραση, μιας και, όπως λέει η ίδια, έχουμε πόλεμο.

 
Επομένως η χειρότερη κρίση είναι κρίση φρονήματος, ηθική, πνευματική, αξιοπιστίας, ιδεολογικής πλατυποδίας και κανονικής ανοησίας. Και συγγνώμη για τον τόνο, αλλά το πράγμα έχει παραγίνει και δεν μπορούμε πλέον άλλο. Δεν αντέχουμε όλους αυτούς τους πίθηκους να σπάζουν καρύδες στην πλάτη μας. Να ακούμε ότι κάποιοι εφοριακοί θα κάνουν απεργία και οι τελωνιακοί θα πάνε σε κινητοποιήσεις, και οι υπάλληλοι της Βουλής, που παίρνουν δεκάξι μισθούς, θα διαμαρτυρηθούν δυναμικά, αν εξισωθούν μισθολογικά με τους υπόλοιπους  Έλληνες. Θράσος, φίλε.

  
Φαίνεται φτάσαμε σε τέτοια παρακμή, που αρχίζουμε και ποθούμε την έλευση των βαρβάρων. Σαν εκείνους τους δύο αδελφούς Παλαιολόγους, που μετά την Άλωση κατέφυγαν και οι δύο στην Πελοπόννησο, και τρώγονταν μεταξύ τους νυχθημερόν, μέχρι που ο ένας από τους δύο έστειλε επιστολή στον σουλτάνο, γράφοντάς του:
Έλα να πάρεις τον Μωριάν, να ησυχάσωμεν.  

 

Πηγή: Μακεδονία, 04.02.2010

---

 von Γιώργος Σκαμπαρδώνης